بانو خبر | اولین مرجع تخصصی اخبار بانوان خوزستان

زمان انتشار مطلب : ۱۳۹۶/۰۴/۲۰ - ۱۶:۵۳ چاپ مطلب ارسال به دوستان
بانوپرس بررسی می کند :

چراهای قرارداد استعماری و یک طرفه توتال

چرا توتال بدون مناقصه واگذار شده؟ چرا شرکت‎های داخلی در این قرارداد دیده نشده‎اند؟چرا مدیران ارشد نفتی اصرار داشتند تا این مدل قرارداد جدید نفتی موسوم به IPC حتما در روزهای آخر عمر دولت یازدهم که کمتز از یک ماه به آن مانده است بسته شود ؟چرا متن قرارداد بسته شده برای روشن سازی بندهای قرارداد و احترام به حقوق شهروندی انتشار نمی یابد و اصرار بر محرمانه بودن آن دارند؟چرا وزارت نفت به شدت به قرارداد با فرانسه تمایل دارد، در حالی که این کشور بارها مواضع خاص درباره ایران ابراز داشته است؟

 

 

 

 

 

 

به گزارش بانوپرس : یکی از اولین قراردادهای نفتی ایران در سال ۱۲۸۰ هجری شمسی ( ۱۹۰۱ میلادی) در زمان مظفرالدین شاه قاجار با ویلیام ناکس دارسی سرمایه دار انگلیسی بسته شد. این قرار داد برای مدت ۶۰ سال به دارسی واگذار گردید، که سالیانه مبلغ ۲۰ هزار لیره وجه نقد و معادل همین مبلغ از سهام شرکت و نیز ۱۶ درصد از منافع خالص را به دولت ایران بپردازد.

پس از گذشت بیش از سی سال از انعقاد قرارداد، دولت ایران که مکررا این امتیاز هنگفت را به ضرر مصالح منافع ایران اعلام اعلام کرده بود آن را لغو کرد.

پس از لغو قرار داد دارسی، انگلستان شکایتی علیه ایران به جامعه ملل ارسال کرد و پس از منازعات بسیار، سرانجام قرارداد ننگین ۱۳۱۲ هجری شمسی (۱۹۳۳ میلادی) به جای دارسی به امضاء رسید. انگلستان تا سالها بعد نیز بر نفت و فرهنگ ایران خیمه زده بود تا این که با تصویب ملی شدن صنعت نفت به نام سعادت ملت ایران در تاریخ ۲۹ اسفند ۱۳۲۹ دست این استعمار پیر از این منبع خدادادی کوتاه شد.انگلیس که با تصویب این قانون منافع خود را در خطر می دید، برای جلوگیری از ملی شدن صنعت نفت، دست به هر کاری زد من جمله تحریم نفت ایران در نیمه اول سال ۱۳۳۰ توسط خودش و هشدار به تمام خریداران نفت خام ایران.

و اما چرا قاجار و پهلوی با علم به ننگین بودن قراردادهای انگلیسی، این قراردادها را منعقد  می کردند؟

دلایلی همچون وابسته بودن سران مملکتی به دولتهای اروپایی، نداشتن دانش فنی، فقدان نیروی تحصیلکرده با تجربه کاری در این خصوص و از همه مهمتر کیف های انگلیسی را میتوان نام برد.

حال بیش از یک قرن از آن قراردادهای ننگین می گذرد، قرنی که در کشورمان جمهوری اسلامی ایران تحولات بسیاری را پشت سر گذاشته، که این تحولات دست آوردهایی همچون پیروزی انقلاب اسلامی و از بین بردن ریشه ظلم و فساد در کشور و حفظ استقلال کشور، سپری کردن ۸ سال جنگ تحمیلی و باز پس گرفتن تمام خاک کشور با ریخته شدن خون شهیدان و تحمل کردن تحریمهای ظالمانه از جانب دولتهای غربی که منافعشان پس از انقلاب اسلامی به خطر افتاده بود، دست یافتن به انرژی هسته ای توسط دانشمندان و جوانان ایرانی که متاسفانه خیلی از آنها را در ترورهای دشمنان این کشور از دست دادیم، امنیت بالا در منطقه و پیشرفتهای چشمگیر در ساخت و خودکفایی در صنایع مختلف همچون نفت و گاز و پتروشیمی را داشته است.

بعد از این همه فراز و نشیب و رسیدن به ساحل آرام پیشرفت و سفارشهای مکرر مقام معظم رهبری در خصوص اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولید و اشتغال داخلی چراهایی در خصوص قراردادهای جدید نفتی وجود دارد که در این مطلب به برخی از این پرسشها اشاره می گردد .

چرا قرار داد ننگینی به مدت ۲۰ سال با شرکت توتال با سهم ۵۰٫۱ درصد و شرکت چینی ۳۰ درصد و سهم ایران که صاحب ثروت است فقط و فقط با ۱۹٫۱ درصد بسته می شود ؟

چرا شرکت توتال با سرمایه گذاری حداکثر ۲٫۴ میلیارد دلار در عض ۲۰ سال به گفته شرکت نفت ایران می تواند ۱۲ میلیارد دلار برداشت کند با توجه به اینکه این سرمایه گذاری در طی چندین مرحله و در سالهای آتی صورت خواهد گرفت ؟

چرا شرکت توتال حق انتخاب شریک ایرانی اش را باید داشته باشد؟

چرا با شرکت توتال برای عقد قرارداد مذاکره می شود و قیمت پیشنهادی طبق نظر این شرکت به وزارت نفت داده می شود و چرا طبق قوانین کشور شرکت توتال با دیگر شرکتهای داخلی و خارجی در مناقصه شرکت نمی کند؟

چرا در پروژه فاز ۱۱ پارس جنوبی از شرکتهای غول تر از توتال استفاده نشده است ؟

چرا کاهش یا برداشت از میدان نفتی با اجازه شرکت توتال باید صورت پذیرد ؟

چرا مدیران ارشد نفتی اصرار داشتند تا این مدل قرارداد جدید نفتی موسوم به IPC  حتما در روزهای آخر عمر دولت یازدهم که کمتز از یک ماه به آن مانده است بسته شود ؟

چرا متن قرارداد بسته شده برای روشن سازی بندهای قرارداد و احترام به حقوق شهروندی انتشار نمی یابد و اصرار بر محرمانه بودن آن دارند؟

و اما حیف است که از شرکت توتال نگوییم شرکتی فرانسوی که مدعی است چهارمین کمپانی بزرگ نفتی است که رئیس آن آقای پاتریک پویان است و فروش محصولات نفتی آنها در سال ۲۰۱۶ حدود ۱۵۰ میلیارد دلار بوده است و حدود ۹۸۰۰۰ کارمند در آن شرکت در سراسر دنیا مشغول به کار هستند.

این شرکت فرانسوی فقط به فکر منافع مالی بوده و برای به دست آوردن سود بیشتر دست به هر کاری می زند. رها کردن پروژه توسط این شرکت در میانه های راه در ایران امری اثبات شده برای ملت ایران است. پرداخت کردن رشوه هایی در مجموع ۶۰ میلیون دلاری در پروؤه های قبلی به مدیران ایرانی حتی در دادگاه های آمریکا و فرانسه به اثبات رسیده و شرکت توتال را به چند صد میلیون دلار جریمه نقدی محکوم نموده است.

حال به نمونه کوچکی از توانمندی و تخصص نیروهای جوان ایرانی و تجهیزات مدرن جهت از اطلاع برخی از مدیران که اطمینان و اعتمادی به توانمندی داخلی ندارند اشاره می کنیم .

  • لکه نفتی خلیج مکزیک که تحت مسئولیت شرکت نفت بریتانیا در تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۰ به دلیل عمل نکردن مسدود کننده BOP ساخت شرکت Cameron  را یادتان هست ؟ مشابه همین BOP های شرکت Cameron  در ایران هم وجود داشت که شرکت سازنده بعد از اتفاق رخ داده حاضر به نصب و سرویس دهی آن نشد و این BOP  توسط یک تیم جوان متخصص و بی ادعا در دکلهای دریایی در دریاچه خزر نصب و راه اندازی شد.
  • رکورد شگفت انگیز و دست نیافتنی شرکت حفاری شمال در حفاری حفره ۳۲ اینچی یکی از چاه های میدان گازی پارس جنوبی در فاز ۱۳ در عرض ۱۶ ساعت حفر و عملیات حفاری در آن به موفقیت به پایان رسید.
  • نصب سکوهای اسکان و تولید فاز یک موسوم به SPQ1 به وزن ۳۹۰۰ تن و SPP1 به وزن ۶۰۰۰ تن و همچنین نصب سکوی فراورش سلمان موسوم به KPP  به وزن ۶۳۰۰ تن است که هر سه این سکوها با استفاده از شناور مخصوص فلوت اوور (float over ) شرکت صدرا به نام FLB124  نصب شده است که سکوهای فشار افزا که حداقل ۱۰۰۰۰ تن و حداکثر ۲۰۰۰۰ تن در فاز ۱۱ نیز باید نصب شود بنابراین دانش فنی این کارها کاملا در کشور وجود دارد.

به نظر میرسد دست آوردهای برجام قراردادهایی همچون خرید هواپیما توسط وزارت راه و شهر سازی، خودرو سازی توسط وزارت صنایع و معادن، IPC  توسط وزارت نفت که همگی با شرکتهای فرانسوی بسته شده، می باشد. پس متاسفانه از این به بعد باید منتظر استشمام عطرهای ناب فرانسوی در راهروهای این وزارتخانه ها باشیم.

 

صادقی