بانو خبر | اولین مرجع تخصصی اخبار بانوان خوزستان

زمان انتشار مطلب : ۱۳۹۶/۰۳/۱۵ - ۱۶:۰۴ چاپ مطلب ارسال به دوستان
درباره خواهران قهرمان منصوریان؛

گردآفریدهای دنیای امروز ما

این شب‌ها شاهد تصویر زیبایی از چهره قهرمانی، از خودساختگی، از مبارزه با زندگی، از خم شدن و برخاستن، از امید و انگیزه و بسیاری خوبی‌های دیگر بودیم. ماه عسل، این‌بار مهمانانی داشت که شرح زندگی‌شان برای خیلی‌ها می‌توانست درس زندگی و مقاومت باشد و به آنها بگوید که شکست، از دست دادن و سختی کشیدن پایان زندگی و آرزوها و انسانیت و آینده نیست.

به گزارش بانوپرس ؛قهرمانان از زندگی عادی برنخاستند؛ قهرمانان حاصل آبدیده‌شدن در کوره زندگی‌اند. انسان‌هایی که ققنوس‌وار می‌سوزند و باز برمی‌خیزند؛ و این درست نقطه مقابل آنانی است که تسلیم سختی‌ها شده و ناتوان و درمانده همه داشته‌های مادی و معنوی‌شان را تسلیم سرنوشت می‌کنند و تنها، افسرده و شکست‌خورده زندگی را می‌گذرانند تا به پایان برسد.

این شب‌ها شاهد تصویر زیبایی از چهره قهرمانی، از خودساختگی، از مبارزه با زندگی، از خم شدن و برخاستن، از امید و انگیزه و بسیاری خوبی‌های دیگر بودیم. ماه عسل، این‌بار مهمانانی داشت که شرح زندگی‌شان برای خیلی‌ها می‌توانست درس زندگی و مقاومت باشد و به آنها بگوید که شکست، از دست دادن و سختی کشیدن پایان زندگی و آرزوها و انسانیت و آینده نیست.

خواهران منصوریان، خواهران قهرمان منصوریان در دو شب، داستان زندگی خود را تعریف کردند؛ داستانی که تنها خود از پیچ و خم‌های آن خبر داشتند؛ داستانی که نشان داد افراد موفق، خواستند که موفق شدند، حتی در سختی، حتی در نداری، حتی در بی‌امکاناتی. آن‌چه این شب‌ها رقم خورد، می‌تواند جلوی خیلی از بهانه‌تراشی‌ها، بی‌انگیزگی‌ها، گلایه‌ها و شکایت‌ها را بگیرد؛ چراکه نمونه‌ای داشتیم که با وجود تمام سختی‌ها، موفق بودند و شاید فراتر از موفق.

شهربانو، الهه و سهیلا زندگی معمولی‌ای نداشتند. هنوز شهربانو ۱۰سالش نشده بود که پدر به خاطر چک‌های برگشتی و مشکلات مالی، برای کار به شیراز رفت و دیگر برنگشت. دخترک ۱۰ ساله خانه، که تا دیروز همراه و هم‌پای پدر در مزرعه و باغ کار می‌کرد، حالا باید تنها و بدون حمایت‌های پدرانه، تمام کارها را انجام می‌داد؛ باید بار سنگین زندگی هشت نفره‌شان را به دوش می‌کشید.

کم نبودند و نیستند، بچه‌هایی که در این شرایط و یا شرایطی به مراتب بهتر از این به پوچی و افسردگی می‌رسند اما شهربانو، فداکارانه بعد از پایان مقطع ابتدایی برای کار در خانه مردم به شهر رفت و سال‌ها کار کرد و خرج خانواده را داد.

می‌شد زندگی منصوریان‌ها همین‌طور و با همین کارهای عادی ادامه یابد اما آنها آرزوهای بزرگی داشتند. برای آنها کار به معنای تمام زندگی نبود، آنها می‌خواستند موفق شوند و برای رسیدن به آن حاضر بودند مسیر طولانی سمیرم تا اصفهان را بروند و مسیری را هم پیاده طی کنند، اما از کلاس‌های ورزشی‌شان باز نمانند. در تلاش‌های آنها، مبلغی برای این آرزو کنار گذاشته می‌شد، مبلغی که تنها می‌توانست یک نفر را تأمین کند؛ اما آنها دو نفره و نوبتی از آن استفاده می‌کردند.

در سال‌هایی که دختران شهر من، اگر وضع خوبی داشتند، تهی از هر آرزوی انگیزه‌بخشی درگیر خریدهای رنگارنگ و دوستی‌های مشکل‌دار و روابط ناهنجار بودند و آنانی که وضعشان معمولی بود، حسرت داشته‌های دیگران و غصه نداشته‌های خودشان را می‌خوردند؛ و آنانی که نداشتند خسته و دلزده و مغموم دچار افسردگی می‌شدند و با زندگی قهر می‌کردند و شاید درگیر اعتیاد و حتی روابطی می‌شدند تا در بدترین وضعیت ممکن بتوانند خود را تأمین کنند؛ دخترانی بودند که با ساده‌ترین امکانات خرج یک خانواده چندین نفری را می‌دانند، یاد پدر را زنده نگاه می‌داشتند و به آرزوهایشان فکر می‌کردند و برایش تلاش می‌کردند… و این تفاوت یک قهرمان و یک انسان معمولی است.

مدال‌هایی که به رهبر انقلاب تقدیم شد
مسابقات ووشو قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۶ اولین‌بار در تاریخ ایران بود که سه نفر از یک خانواده، در یک رشته ورزشی، ساندا، و در یک تورنمنت توانستند بر سکو بایستند؛ در این مسابقات شهربانو و الهه طلایی شدند و سهیلا به مدال برنز رسید. مدال‌هایی که به رهبر انقلاب تقدیم‌شان کردند.

شهربانوی ۳۲ساله، طلایی‌ترین خواهران است او سه مدال طلای جهانی، یک مدال طلای جام جهانی اندونزی، یک نشان طلای آسیا و همچنین چندین قهرمانی کشوری در رشته ووشو بخش ساندا به دست آورده است.

الهه ۲۶ساله، پیش‌قدم‌ترین و تکنیکی‌ترینشان است؛ او مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۳ مالزی، نقره مسابقات آسیایی ۲۰۱۴اینچئون کره جنوبی، برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگجو، طلای مسابقات جام‌جهانی چین۲۰۱۰ ، نقره مسابقات جهانی کانادا ۲۰۰۹ ، طلای مسابقات جام قفقاز ۲۰۱۰، نقره مسابقات آسیایی کره جنوبی ۲۰۰۷، طلای مسابقات آسیایی جوانان ماکائو ۲۰۰۹، برنز یازدهمین دوره رقابت‌های جهانی ترکیه ۲۰۱۱ را در کارنامه دارد.

سهیلا ۲۷ساله دنباله‌رو دو خواهر دیگر است، او مدال نقره قهرمانی جهان مالزی و مدال برنز بازی‌های آسیایی اینچئون را دارد.

لژیونر شدن الهه و سهیلا در تیم چانگ‌چون
شاید مهم‌ترین اتفاق این روزهای زندگی منصوریان‌ها بعد از آن روزهای سخت و پررنج، لژیونر شدن الهه و سهیلا در تیم چانگ‌چون چین است؛ اتفاقی که برای مادر، پر از غم دوری و نگرانی است، اما برای دخترها گامی به جلو در راه هدفشان.

این دختران، با تمام سختی‌هایی که پشت سر گذاشتند، حتی اگر نبود موفقیت‌های این روزهایشان هم، می‌توانستند الگوی خوبی برای تمام دختران و حتی پسران سرزمینم باشند.

زنی بود بر سان گرد سوار، همیشه به جنگ اندرون نامدار
کجا نام او بود گردآفرید، که چون او به جنگ اندرون کس ندید

مهرخانه